Mikkola-superfan Davey Coombs - USA

Grand Prix-racers hebben mij altijd gefascineerd. Vanaf het ogenblik dat mijn vader zich abonneerde op de wekelijkse editie van het sportblad Cycle News (ik was vijf jaar oud), waren mijn motorcrosshelden mannen zoals Roger DeCoster, Gerrit Wolsink en - natuurlijk - de beruchte Heikki Mikkola. Toen ik nog een kind was, droomde ik over reizen naar het verre Europa om daar te racen op de fabelachtige terreinen van het 500cc Wereldkampioenschaps-circuit.
Namen in België, Payerne in Zwitserland, Hawkstone Park in Groot-Brittannië, deze plaatsen leken wel de meest exotische bestemmingen in de hele wereld voor mij als jong studentje. Je moet weten: de wereld was veel groter toen. Zonder het internet, mobiele telefoons en kabeltelevisie beperkte de informatie over de motorcross-GP’s zich tot de wekelijkse verslaggeving in het magazine Cycle News of waar ik ook maar wat informatie vond zoals in de bibliotheek in de Cheat Lake basisschool. Ik spijbelde vele keren om informatie te zoeken over verre landen als België, Finland en Oostenrijk. Ik zweerde dat ik, als ik later groot zou zijn, wel een manier zou vinden om naar die landen te reizen en met m’n eigen ogen die legendarische motorcrossers te zien strijden op al even legendarische circuits. Ik beloofde mezelf dat ik nooit een oude would-be zou worden die steeds op hetzelfde lokale parcours rondjes zou draaien, met een oubollige oranje-kleurige helm, zodat de andere crossers me tijdig zouden opmerken, elke keer als ze me zouden dubbelen…
Als volwassene ben ik nu trots te mogen zeggen dat ik intussen vele malen aanwezig ben geweest op Europese GP’s. Ik was in Namen en Hawkstone Park, ik interviewde DeCoster en Wolsink, ik bezocht bijna elk Europees land dat vermeld werd in de encyclopedieën van de lokale Cheat Lake Basisschool. Maar het enige waarin ik nog niet ben geslaagd was een interview afnemen van de ”Flying Finn” hemzelf, de grote Heikki Mikkola. Mikkola was mijn absolute favoriete motorcrosser: hij was afkomstig uit het ijzige Scandinavische Finland en met zijn forse gestalte en staalblauwe ogen zag hij er een beetje uit als een echte Viking. Dat is het enige wat ik eigenlijk wist van deze man. Ik geloof dat hij mijn idool werd omdat zijn naam verscheen in krantenkoppen in de buurt van zijn rivaal DeCoster, die aanbeden werd door iedereen in mijn familie (net zoals al mijn klasgenoten). En ik moest nu net anders zijn. Op de achterkant van mijn crosstrui stond niet Coombs, maar Mikkola en mijn moeder schilderde de benzinetank van mijn Honda XR75, zodat hij eruit zag als een oude Husqvarna, die waarmee Mikkola DeCoster versloeg in het wereldkampioenschap 500cc in 1974. De Minnesota Vikings werden zelfs mijn favoriete baseball-team omdat – met mijn basisschoollogica – als Heikki Mikkola baseball zou spelen, dit het team zou zijn waarmee hij zou meestrijden. Maar helaas, Mikkola was al lang motorcrosser-af op het ogenblik dat ik genoeg gespaard had om een Europese reis te maken. Na zijn carrière trok Heikki terug naar zijn familie in Finland en hij werd zelden nog opgemerkt bij grote wedstrijden. Om de man ooit nog eens te ontmoeten zou ik naar Finland moeten reizen. Maar omdat in dat land geen GP’s meer worden gereden, verkleinde ook de kans om Mikkola thuis te gaan opzoeken voor een kop koffie en een gesprek. Een tijdje geleden ontving ik een mail van Tom Andrews, een oude vriend van mij: ”Ik was onlangs in Helsinki en vertelde een Finse vriend dat ik als kind grote fan was van een Finse motorcrosser, Heikki Mikkola. Mijn vriend zei: Oh, die kan ik me wel herinneren, hij woont hier ergens in de buurt. Als je wil, zoek ik hem op in het telefoonboek. Ik legde uit dat ik hem graag zou interviewen, Heikki’s nummer werd gevonden en er werd een afspraak gemaakt voor een ontmoeting. We reden naar Mikkola’s huis en we voerden een boeiend Engels/Fins gesprek. Zo kwam dit interview tot stand. Bedankt voor uw enthousiaste reactie op dit gesprek. Weet je, Davey, de hele tijd dat ik met Mikkola praatte, dacht ik: Ik kan niet geloven dat ik hier praat met Heikki Mikkola!” Gelukzak. (je kan dit interview terugvinden op de nederlandse Mikkola-site: www.heikki-mikkola.tk)