Hoe het precies gekomen is en wanneer weet ik niet, maar toen ik Heikki Mikkola voor het eerst zag rijden in de jaren 70, was ik meteen verkocht. Ik denk nog vaak terug aan de leuke momenten en de knappe prestaties van Heikki. Het was een atleet met een flinke dosis karakter en doorzettingsvermogen, de jeugd zou nog veel kunnen leren van hem.
Het werd Heikki niet zomaar in de schoot geworpen aan het begin van zijn carriere. Hij moest in de jaren ’70 optornen tegen een peloton sterke Belgen  zoals Joel Robert, Roger DeCoster, Sylvain Geboers...) En laat ons eerlijk zijn: door Husqvarna werd hij (aanvankelijk) toch wel stiefmoederlijk behandeld als Fin...

Ik was indertijd zo’n fan van Mikkola dat ik in 1973 onze zoon ook Heikki noemde!
Tijdens mijn legerdienst ontmoette ik Luc, toen ook een hevig supporter van Heikki. We deelden onze passie voor ons idool en werden goede vrienden. Samen brachten we veel tijd door op de motocrosswedstrijden in binnen- en buitenland. Zelfs vandaag nog zijn we goede vrienden, het nieuws dat er sinds enkele jaren ook fansites zijn van Heikki Mikkola deed ons veel deugd!

De dag dat we hoorden dat Heikki zou stoppen (eind 1979) sloeg bij ons in als een bom. Ik heb het krantenknipsel nog waarin z’n afscheid werd aangekondigd. De motorsport zou nooit meer hetzelfde zijn dan voorheen. Maar enkele jaren later volgden we nog de opkomst een andere zeer getalenteerde motocrosser, Pekka Vehkonen, ook een Fin. Maar het moet nu zowat 20 jaar geleden zijn dat we nog een motocrosswedstrijd bijwoonden.
Voor Luc en mij staat het vast: wij zullen voor altijd sympathie blijven hebben voor ons idool Heikki Mikkola.